Wala

Ako si wala
walang patutunguhan.
Hilaw sa karanasan,
walang kamalayan.

Laging iniiwasan,
takot sa kinabukasan
Walang ibang gawa,
tumatakbo sa nakaraan.

Ako ay bulag,
mata’y laging nakasara.
Maaari rin duwag,
nais lang ang nakikita.

Ako ay bulag,
sa katotohanan ako’y duwag.
Kahit sa sarili’y,
nagtatago’t nagpapakabulag.

Ako ay bingi,
manhid sa pighati.
Pilit di nakikinig,
kung hindi nais ang marinig.
Nakatikom pati bibig,
Hindi ba’t tayo’y magkahawig?

Ako ay pipi,
tulad ng iba.
Pinipiling manatili,
takot magsalita.
Walang sinasabi,
ang opinyon ko’y ’wala’.

Ako’y walang daan,
walang pakialam.
Laging nagbubulag-bulagan
walang mapapatunguhan.

Manhid sa paligid, walang nararamdaman.
Sumusunod lang sa agos,
luha’y laging bumubuhos.
Katangia’y ng karamihan,
walang hawig na sinuman.

Minsan, akin rin ginusto
Maging sino o ano,
maging kelan man o saan.
Kahit ano, maiba lang.

Laging nagtatanong,
kung walang mahahantong
ang buhay na tila gulong.
Mga hangad, sa hangin binubulong.

Kaya’t minsan ding nangako,
susubukan ring magbago.
Pigilang maging ’wala’,
maranasan ding mag-iba.

Ngunit hanggang isip lang,
hanggang tanong.
Panaginip na lang
sa ihip lang at bulong.

Pagka’t takot sa pagbabago,
takot na di makilala.
Kapag ang agos ay magbago,
baka sarili rin mawala.

Habang buhay mananatiling si Wala.
Habang buhay lang magtatanong.
Mananatiling walang patutunguhan,
Agos na di mababago ng ulan,
Dahil laging nagbubulag-bulagan
sa masakit na katotohanan.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s