Hilaw na bayani

Nasanay tinatalikuran,
naranasang masaktan.
Naramdaman ang masugatan,
tumalikod sa nakaraan.

Hanggang napaisip,
di kailangang magtiis.
Hinarap ang katotohanan,
nilunok ang hinagpis.

Pag-asa sa iba’y,
walang mahahantungan
Pagtiwala sa iba’y
hindi na kinailangan.

Umiwas sa nakaraan,
nagpakalayo-layo.
Natutong mabuhay
na ang ulo’y nakayuko.

“Ganito lamang ang buhay”,
nasabi sa sarili,
“Sa sakit na laan ng buhay,
buti pa magsarili.

Di na kailangang magtiwala,
Sa hirap, magsikap na lamang.
Buti pang masaktan mag-isa kesa
ipagtiwala ang sarili sa iba.”

Hindi na umasang magbabago
ang ikot ng mundong nakabakod.
Sa hiya at takot ng puso,
sa mundo’y di na bumuklod.
Tanggap na, tanggap na.
Wala ring mag-iiba.
Tanggap na, tanggap na.
Mabuti pang mag-isa.

Dati’y di laging ganito,
dati’y umaasa pa ako.
Mga pangarap ng kabataa’y
nakatatak sa ’king puso.
Malawak, umaasa, humahangad.
Hanggang sa nagsawa
Wala ring mapupuntahan.
Naisantabi sa sulok,
di na muling babalikan,
ang mga pangarap ng kabataan,
mga panaginip ng nakaraan.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s